Mając 16 lat Jadwiga Jędrzejowska, po raz pierwszy awansowała do finału mistrzostw Polski w grze pojedynczej, następnie wywalczyła tytuły mistrzowskie: w grze mieszanej wraz z Czetwertyńskim i w deblu wraz z Groblewską. Teraz już i prasa poświęcała jej sporo miejsca na swych łamach. Talent na miarę epoki - to tylko jeden z wielu przydomków jakim ją wówczas obdarzano. '
Jednakże nie tylko tenis zaprzątał uwagę Jadwigi. W 1931 roku zdała egzamin maturalny i już ze świadectwem ogólnej dojrzałości -' sportową osiągnęła wcześniej - wyruszyła na pierwszy poważny wojaż zagraniczny, na tradycyjne, silnie obsadzone międzynarodowe mistrzostwa Francji, a następnie do Anglii, na turniej wimbledoński - nieoficjalne mistrzostwa świata.
„Cóż to były za wyjazdy - wraca pamięcią do tamtych lat pani Jadwiga. - Organizowano je na „wariackich" papierach. Jechało się do miejsca przeznaczenia przeważnie pociągiem, trzecią klasą. Dwudziestogodzinne czy nawet dłuższe podróże nie należały do rzadkości, i trudno się dziwić, że często odbijały się ujemnie na formie. Także po przybyciu do miejsca zawodów sportowiec mógł liczyć tylko na siebie. Nie miał trenera, opiekuna, przewodnika. Trudno było marzyć, poza startem w imprezie, o jakimś programie kulturalnym, zwiedzaniu. Chyba że na własną rękę."
| |
|